Samanyolu Neden Kalktı?
Bugün, Kayseri’nin o keskin soğuklarına rağmen içimi ısıtmak için çıkmak zorundaydım. Bir şeyleri değiştirmeliydim, belki de sadece biraz uzaklaşmalıydım. Çantamda her zaman taşıdığım defterim vardı. Onu açıp birkaç satır yazmaya başlamışken, o geceyi düşündüm. O geceyi ve Samanyolu’nu. Kayseri’nin en sakin köylerinden birinde, yalnız başıma dışarıya çıkıp, gökyüzüne baktığım o gecede, Samanyolu’nun neden kalktığını anlamıştım. Birçok şeyin bir araya geldiği o an, bana daha fazla şey anlatmıştı, ama belki de o geceyi anlatmam gerek. O gece ve o anlar hala içimde bir iz bırakıyor.
Bir Gece, Bir Gökyüzü, Bir Umut
Kayseri’nin kenar mahallelerinden birinde büyüdüm. Çocukken hep hayalini kurduğum şeylerden biriydi, gece gökyüzüne bakıp Samanyolu’nu görmek. Şehir ışıkları arasında, bulanık bir şekilde de olsa bu imkanı buluyordum ama en derin duygularımı hissettiğim an, gerçekten görebileceğimi düşündüğüm an, o geceydi. O gece dışarı çıktığımda, her şeyin çok farklı olduğunu fark ettim.
O zamanlar duygusal bir dönüm noktasındaydım. Kayseri’nin şehir merkezinden biraz uzak bir köyde, çocukluk arkadaşım Baran’ın evindeydim. Hem de çok karışıktım; kalbimde bir boşluk vardı. Baran’la ne kadar çok şey paylaşmıştık ama ne yazık ki çok farklı dünyalarda yaşıyorduk. O gece Baran’la konuşmalarımızın ağırlığı altında kalmıştım, o yüzden birden bire dışarı çıkıp gökyüzüne bakma isteği hissettim. Belki de bir şeylerin değişmesini istiyordum, belki de sadece bir umut arıyordum. O an, gökyüzünün tüm duygularımı içine alabileceğini düşündüm. Belki de Samanyolu, beni toparlayabilirdi.
Hayal Kırıklığı: Samanyolu Gitti
Ama gökyüzü bana ne verdi? Hüsran…
O gece, çok fazla bekledim. Üstümdeki kabanı sıkıca sardım, gözlerimi gökyüzüne dikip Samanyolu’nu aradım. Ama bir şeyler eksikti, ışıklar kaybolmuştu. Samanyolu’nun yerini, kararmış bir gökyüzü ve birkaç yıldız almıştı. Önümdeki gökyüzü, bana biraz uzak ve kasvetli gelmeye başlamıştı. İstediğim o mucizevi anı yaşayamıyordum. Yıldızlar vardı ama Samanyolu yoktu. O an, Samanyolu’nun kaybolmuş olması, hayatımdaki eksikliği hissettirdi. Baran’la olan ilişkimizdeki o kopukluk, sadece bir başlangıçtı. Kendimi yalnız hissettiğim, kaybolmuş bir an gibiydim. Samanyolu’nun kaybolması, bir sembol gibi duruyordu. O gökyüzü, beni artık sarıp sarmalayacak gibi değildi.
O gece yalnız başıma dışarıda, gökyüzünü izlerken derin bir hayal kırıklığına uğradım. O kadar çok şey beklemiştim ki, Samanyolu’nun bana bir şeyler söylemesini istemiştim. Ama hiçbir şey söylemedi. Birden kaybolmuştu, tıpkı hayatımda o kadar beklediğim, umutla baktığım şeylerin kaybolduğu gibi. O geceyi, Samanyolu’nun kaybolduğuna inandığım anı hiçbir zaman unutmadım. Gökyüzü her zaman benim için bir umut kaynağıydı ama o gece o umut, bir anda sönüp gitti.
Umut: Yıldızların Yeniden Parlaması
Bir süre sonra, Samanyolu’nun neden kaybolduğunu düşündüm. Belki de Samanyolu’nun kaybolması, hayatımdaki karanlıkları anlamama yardımcı oluyordu. O an bir şey fark ettim. Samanyolu kaybolmuş olabilir ama yıldızlar hala parlıyordu. O kadar karanlık ve bulanık olsa da, gökyüzünde ışık hala vardı. Üstelik Samanyolu’nun kaybolması, onu yeniden görme umudumu da doğurmuştu.
Bir süre sonra, o geceyi hatırladığımda, Samanyolu’nun kaybolmuş olmasının hayatıma dair bana öğrettiklerini düşündüm. Zamanla, kırık dökük duygularımın içinde, bazen gökyüzü bana bir şeyler söylüyordu. Samanyolu kaybolmuş olsa da, birkaç adım daha attım. Gözlerimi yeniden gökyüzüne çevirdim. O geceyi kaybetmiş olabilirdim ama kaybolan sadece Samanyolu değildi, ben de o kaybolan Samanyolu’na bakarak içimdeki boşluğu fark etmiştim. Ama bazen kaybolan şeylerin yeniden bulunması gerekir.
O gecede yaşadığım hayal kırıklığı, bana bir şeyler öğretti. Samanyolu neden kalktı? Çünkü belki de bir süreliğine gözlerimizi kapatıp, her şeyin yerine oturmasını beklemeliydik. Kaybolan her şeyin geri gelmesi zaman alabilir. Yine de o geceyi hatırlayarak, yıldızların parlaklığını hatırladım. Samanyolu, her zaman geri gelebilirdi. Ve ben, onun kaybolmuş olmasına rağmen, umudu kaybetmedim. Her şeyin bir zamanlaması vardır. Belki de Samanyolu’nun kalkması gerektiği zaman, en doğru zamandı.
Sonuç: Samanyolu’nun Öğrettikleri
İstanbul’dan Kayseri’ye dönerken, o geceyi düşündüm. O gece Samanyolu’nun kaybolduğu geceydi ama o gece bana da bir şeyler öğretti. İnsanlar, bazen hayatlarının belirli anlarında kaybolmuş gibi hissedebilirler. Kaybolmuş bir sevgili, kaybolmuş bir umut, kaybolmuş bir hayal… Ancak o kaybolan şeylerin ardından, başka bir ışık doğar. Her kaybolan şeyin yerine başka bir şey gelir. Samanyolu’nun kaybolması, sadece bir başlangıçtı. O an, hayal kırıklığına uğrasam da, sonunda her şeyin bir anlamı olduğunu fark ettim.
Samanyolu’nun neden kalktığını soranlara, içimden tek bir şey söylemek istiyorum: Kaybolmuş olabilir ama ışığı geri dönecek. Işığını yeniden bulacaksınız.